Günübirlik politikalarla seçime doğru hızlı bir gidişimiz var ülke olarak.

Yapılan yardımlar, verilen destekler, vaatler, sözler… 8 ay sonra yapılacak olan seçime hazırlık.

8 aylık planlamayla ülkeyi kurtarmak isteyen hükümet ve ortakları ne yazık ki, haziran ayının ardından ne yapacağını bilemiyor.

Kendileri de biliyor ki, kurdukları ittifak her geçen gün oy kaybediyor!.. Fakat, kazanmak için de herhangi bir çabaları yok.

Fark ettiyseniz, açıklanan programlar ve destekler hep seçime yönelik.

Büyük ihtimalle yeni kurulacak hükümet (Kendileri bile kuracak olsa) tam bir enkaz devralacak.

Enflasyonu frenleyemiyorlar, dövizi frenleyemiyorlar, mültecileri bile frenleyemiyorlar.

Her geçen gün ülkemizin kaynakları tükeniyor. Kaynaklar tükendikçe fiyatlar artıyor.

*****

Mesela varlığımızı sürdürebilmemiz için gerekli olan temel besin kaynakları var.

Süt ve ekmek bunların en önemlisi…

Süt de ekmek de zamlanıyor.

Düşünsenize fırında 4 lira olan ekmek, kar amacı gütmeyen BESAŞ’ta 4 lira 75 kuruş oldu.

Şimdi diyeceksiniz ki, BESAŞ daha büyük ekmek yapıyor.

Evet, doğru yapıyor ama bir hafta önce 4 liradan satılan ekmeğe 75 kuruş zam neden yapıldı o zaman?

Demek ki kazancı maliyetini karşılamıyor.

O halde fırıncıların ne suçu günahı var. BESAŞ’ın zam yaptığı bir devirde fırıncılar neden zam yapamıyor?

Peki vatandaşın suçu ne?

Neden sürekli daha zamlı ekmek almak zorunda kalıyoruz?

Bizim temel besin kaynağımız olan ekmek neden asgari ücret oranında değil de daha fazla artıyor…

İnsanların alım gücü neden sürekli düşüyor?

****

Gelelim süte…

Sütçüler isyan noktasında artık.

Devletin desteklemesi de yetmiyor. Satılan sütle yem alınamıyor.

Süt için sorunun kaynağına inersek, karşımıza şeker pancarı fabrikaları çıkıyor.

Ne alakası var demeyin, okumaya devam edin…

Şeker pancarı fabrikalarının önce özelleşmesi daha sonra da kota konması bu fabrikaları zarara uğratmış ardından da kapattırmıştır.

Şeker Pancarı besicilikte önemli bir yere sahipti.

Bir ton şeker pancarına su eklenerek ve üzerine 300 kilogram da saman eklenerek hayvansal yem elde ediliyordu.

Şimdi ise, yemler dışarıdan ithal ediliyor. Yurt dışından ithal ettiğimiz yem dolar kuruna bağlı olarak artıyor.

Yem dolarla artınca sütün de dolarla artmasını bekliyorsunuz. Ama nafile…

Dolarla mı maaş alıyoruz biz?

Almıyoruz ama artık almalıyız bence…

Bir süt üreticisi, bir litre süt sattığında 1 kilo 400 gram yem almak zorunda. Bakın bu alt sınır. Bunun altına inerse eğer denge, Ulusal Süt Konseyinin acilen toplanması gerekiyor.

Uzun süredir bu oran 1 litre süte 1 kilo 200 gram yem… Hatta 1 kilo 100 grama yeme indiği de oldu.

Süt üreticisi her geçen gün zarar ediyor.

Sonunda Ulusal Süt Konseyi toplandı. Fakat toplansa ne olur… Alınan karara göre halen daha 1 litre süt ile 1 kilo 400 gram süt alınacak şekilde zam yapıldı. Yani alarm seviyesine yükseltildi. Bu karar birçok besicinin ineklerini kesime göndermesiyle karşılandı. Yaşayan her inek üretici için zarar hanesine yazılan miktar.

Şimdi ise büyük bir tehlikeyle karşı karşıyayız. Henüz bunu hissetmiyoruz ama ocak veya şubat aylarında bunu güzelce hissetmeye başlayacağız.

İçecek süt bulamayabiliriz.  

Sanırım çare yine yurt dışından bulunacak.

****

Gelelim alım gücümüze!

Asgari ücret ile süt alımını karşılaştıracağım.

Neden asgari ücretle karşılaştırıyorsun derseniz, ülkede çalışanların yüzde 60’ının bu ücreti aldığından dolayı en baz alınacak miktar olarak düşündüğüm için derim…

2011 yılı asgari ücret 640 lira, bin 20 litre süt alıyor.

2012 yılı asgari ücret 739 lira ve 923 litre süt alıyor

2020 yılı asgari ücret 2324 lira, 1001 litre süt alıyor.

2021 yılında 4 kere zam geldi. Asgari ücret 2885 lira, 613 litre süt alıyor.

2022 asgari ücret 5500 lira 647 litre süt alıyor.

Yıl yıl alım gücünün düştüğünü fark ediyorsunuz…

*****

Son not!..

Tekrar şeker pancarı fabrikaları açılmazsa bizim kurtuluşumuz zor. Sütün de, hayvancılığın da şekerin de ve daha birçok şeyin de ana kaynağı burada.

Üretim olmadıkça enflasyon engellenemez bir canavardır.